Als je bij de Amstelveense Marijke (81) aanbelt op een woensdag, is de kans groot dat Bobbie je als eerste begroet. Het vrolijke hondje komt al bijna vier jaar lang elke woensdag een dagje bij Marijke en is inmiddels niet meer weg te denken uit Marijkes leven. “Ze hoort er gewoon bij,” vertelt ze. “Ze heeft haar eigen plekje op de bank en als we naar mijn volkstuin gaan, mag ze zelfs bij mij in het grote bed slapen.”
Na het verlies van haar eigen hondje Luna, vier jaar geleden, moest Marijke een moeilijke beslissing nemen. Vijftien jaar lang waren ze onafscheidelijk geweest. Een nieuwe eigen hond nemen voelde niet verstandig meer. “Op een gegeven moment moet je ook realistisch zijn over je leeftijd en ook het ‘s avonds uitlaten vond ik minder prettig worden” zegt ze. Toch miste ze ontzettend de gezelligheid van een hond in huis.
Via Stichting OOPOEH maakte ze een paar maanden na Luna’s overlijden kennis met Anke en haar hondje Bobbie, ook uit Amstelveen. Vanaf de eerste ontmoeting was er een klik.
“Eigenlijk zat het meteen goed,” vertelt Marijke. “Bobbie voelde zich hier direct thuis en ook het contact met baasje Anke was gelijk heel vertrouwd.” Sindsdien gaan Marijke en Bobbie elke woensdag samen op pad. In de groene omgeving rondom haar flat zijn genoeg mooie wandelroutes te vinden. En die wandelingen leveren meer op dan alleen beweging. “Met zo’n lief hondje raak je makkelijk aan de praat met buurtgenoten. Ik heb tijdens het wandelen met Bobbie altijd aanspraak en dan vertel ik natuurlijk trots dat ik op Bobbie pas via Stichting OOPOEH.”
Stilzitten is niet aan Marijke besteed. Ze zit in de bewonerscommissie van haar flat, was tot voor kort vrijwilliger bij de buurtmaaltijd voor alleenstaande senioren en is ook een fanatiek tuinierster: haar beroemde fuchsiatentoonstelling op het tuinenpark trok maar liefst 15.000 bezoekers. Maar haar lieve oppashondje Bobbie geeft haar toch veel extra’s. Een hondje in huis betekent voor haar veel gezelligheid; een lief vriendje op de bank, een trouw maatje dat je in de gaten houdt en het vaste ritme van de wandelingen. En dat doet haar heel goed!
Wat Marijke vooraf niet had kunnen bedenken, is dat het oppassen haar nog iets anders zou brengen: een bijzondere vriendschap met Bobbies baasjes Anke en Rolf. “Dat is misschien wel de leukste verrassing geweest die het oppassen me heeft gebracht,” vertelt ze. “We vieren verjaardagen en kerstmis samen en eten af en toe lekker mosselen. Het zijn zulke fijne mensen, ze staan altijd voor me klaar.” Anke en Rolf brengen Marijke regelmatig naar haar geliefde volkstuin, waar ze al 53 jaar een tuin met een knus huisje heeft. En als er gesnoeid moet worden dan doen ze dat graag voor Marijke. Voor Anke en Rolf is het gevoel wederzijds. Zij weten dat hun hondje iedere week een liefdevol tweede thuis heeft, terwijl Marijke geniet van de gezelligheid van Bobbie én van de warme band die er door het oppassen is ontstaan.
In haar leven heeft Marijke al vaker afscheid moeten nemen van dingen die haar dierbaar waren. Haar fijne baan waar ze maar liefst 28 jaar het grote personeelsrestaurant van KLM runde en de buurtmaaltijden waar ze zich jarenlang voor inzette stopten toen de woonvoorziening haar deuren sloot. En natuurlijk het hebben van een eigen hond. Maar met Bobbie wil ze nog heel lang doorgaan. “Ik word namelijk 113!”