fbpx

OOPOEH Hansje: “Rakker is een medicijn voor de ziel”

Bij Hansje (85) en Lex (86) hangen levensgrote portretten van Shorty aan de muur. Shorty, hun lichtbruine, lachende poedel is in 2019 overleden. “Twaalf jaar is ze geworden, en we missen haar nog elke dag.” Hansje heeft een brok in de keel als ze over Shorty spreekt, en ook haar man haalt graag herinneringen aan haar op. Ze hebben geprobeerd om een nieuwe poedel te adopteren, maar deze waren vaak te energiek voor het echtpaar. Ondanks hun leeftijd zijn ze nog erg actief, maar zo’n onvermoeibare hond nog om twaalf uur ‘s nachts moeten uitlaten gaat ook hen te ver.

En toen was daar Rakker, het boomertje dat een beetje lijkt op ‘een kind in een berenpak’. Door een folder kwam Hansje terecht bij Stichting OOPOEH en ging ze op zoek naar een oppashond. Zo kunnen ze wel genieten van een hondje, zonder daar dag in dag uit voor te hoeven zorgen. “Rakker heeft er echt voor kunnen zorgen dat we niet depressief werden na het gemis van Shorty. Ook al heeft Rakker een heel ander karakter dan die van een poedel, we zijn zo verliefd op hem. Het is net een circushondje dat, ondanks zijn kleine formaat, overal op kan springen. Het is een medicijn voor de ziel.” Lex houdt het knuffelkonijn omhoog dat Rakker gebruikt als hoofdkussen. “Rakker begroet mij altijd zo enthousiast dat ik altijd schone oren heb. Maar als zijn baasje hem weer op komt halen gaat hij net zo vrolijk weer mee. Hij kan het met iedereen goed vinden.”

De baasjes van Rakker zijn als familie voor Hansje en Lex. Hansje legt uit dat ze even bang was dat ze Rakker minder zou gaan zien tijdens de lockdown omdat het oppassen dan wellicht minder nodig zou zijn. “Maar Carla weet hoe belangrijk Rakker voor ons is en gunt ons de gezelligheid die hij ons brengt. De lockdowns zijn we best goed doorgekomen. We zijn niet ziek geworden en we vermaken onszelf. Maar het blijven bewegen in zo’n periode is niet altijd even vanzelfsprekend, en daar helpt Rakker ons bij.”

Deel dit op: